روایت های یک زندگی

پنجاه و یک

دوشنبه, ۱۵ آذر ۱۳۹۵، ۱۱:۱۷ ب.ظ
به این فکر میکنم که چقدر از رویاها و فانتزی هامون بعد از مرگ به دردمون میخورن؟ چقدر این دنیایی شدیم ! برای بعضی چیزها یه جوری خودمونو به اب و آتش میزنیم انگار موندنی هستیم . واقعا کدومش برامون ذخیره خواهد شد ؟‌ چقدر برای بعضی چیزها بیخودی حرص میخوریم .. چقدر حرف دیگران رو به دل میگیریم و بداخلاقی میکنیم. نمیدونم این شهدای حله چی داشتن که من رو یهو اینقدر عوض کردن ! یه تصمیمی رو که بارها گرفته بودم و زیر پا گذاشته بودم عملی کردم. و دیدم خیلی عوض شده .. به خیلی چیزها. شاید اونا رفتن تا ما یکم به خودمون بیاییم. وقتی همه مون رفتنی هستیم .. چقدر اینقدر برای این دنیامون جمع می کنیم؟ پس زندگی ابدی چی ؟ مگه چقدر دیگه قراره زنده بمونیم؟
  • ۹۵/۰۹/۱۵
  • بنتُ الهدی

نظرات  (۲)

بله واقعا.
ما کاروانیانی هستیم که در خواب میرویم. وقتی مردیم بیدار میشیم..
هعی خدا..
پاسخ:
هعـــــــــی
  • یک دختر شیعه
  • منم همیشه برامسواله
    پاسخ:
    کاش درس بگیریم ..

    ارسال نظر

    ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
    شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
    <b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">